Wat vinden wij PGB-houders toelaatbaar van de mensen die voor ons werken

Dit blog gaat over de Amygdala, gelegen in het limbisch systeem het centrum van onze emoties. Emoties waar we vaak helemaal geen weet van hebben, tot we de patronen gaan herkennen.

Vraagteken ter verduidelijking van het dilemma

 

 

 

Foto: Geel vraagteken in een rode Cirkel

Het Dilemma: Wat is acceptabel gedrag op de   werkvloer. Ook als dit een    privé situatie betreft ?

Het eerste dilemma ging over hoe wij als PGB-houders, omgaan met het werkgeverschap. Wat vinden wij toelaatbaar van de mensen die voor ons werken en, wat absoluut niet. En, waarom vinden wij dit wel of niet okay.

Ik vind het mooi om te zien wat voor antwoorden ik op mijn eerste dilemma ontving. Van zowel PGB-houders als zorgverleners. Het dilemma wat ik postte luidde;

“Een PGB-hulp vraagt of het okay is of zij onder werktijd, mag werken aaneen “betaald” ander project” Wat vind jij, maf dit? Mag het niet? En, onder elke voorwaarden.

Daarnaast heb ik hetzelfde dilemma aan verschillende mensen voorgeschoteld die niet tot mijn Facebook vrienden behoren.

Wat mij opviel

Foto Rechts: Roodharige vrouw, met haar bril op het puntje van haar neus.

Wat mij opviel was dat de meeste PGB-houders vinden dat het een kwestie van geven en nemen is, als een werknemer aan iets anders werkt of privé zaken regelt onder werktijd. Een iemand merkt terecht op “dat dit dan onbetaalde tijd is” Met andere woorden je wordt niet betaald als je buiten je pauze, zaken regelt die niet met je werk te maken heeft, wordt dit niet uitbetaald.

En de meeste zorgverleners ook buiten mijn PGB-team, vinden vragen of je onder werktijd aan ander werk mag werken of privé zaken mag regelen, niet kunnen. Een iemand stelt onder het dilemma “Ik zou de vraag niet eens durven stellen’

Ineens weet je het, Ik start een zorgteam. 

Foto: Een gestileerde graphic van een cirkel van verschillend gekleurde zorgverleners. Van paars groen tot geel. Met in het midden een actieve rolstoelgebruiker.

Wat een gegeven is, is dat een groot deel van ons werkgever/ opdrachtgever zijn, terwijl Ik vermoed dat het overgrote deel van de PGB-houders, niet op een ochtend wakker werd en dacht; “Ik word zorgondernemer” Want laten we eerlijk zijn, dat zijn we door onze beperkingen en de manier waarop we ervoor kiezen ons leven in te vullen natuurlijk wel.

Laat me duidelijk zijn, ik ben blij dat ik een PGB heb. Ik zou niet anders willen. En, neem dus graag al deze taken op mij. Maar het was voor 2011 toch echt een stuk simpeler

Met Minimale Middelen, toch een heel bedrijf managen

De meeste van ons managen een team, wat uit meerdere personen bestaat. En, dit gebeurt allemaal met minimale middelen. Het PGB kent geen overhead regeling, waaruit je bijvoorbeeld 21% BTW mag betalen. Geen CAO en dus ook geen ruimte voor secundaire-arbeidsvoorwaarden en pensioen opbouw. De uur C.Q maandlonen die je kunt betalen zijn laag.

Waardoor wij erg gelimiteerd worden in de mogelijkheden om goed personeel te vinden. 

Uitzendbureau

Je kunt daardoor, niet terecht bij een uitzendbureau om personeel te werven, zij rekenen immers 21% btw, tenzij je dit natuurlijk uit eigen zak kunt betalen, is er niets aan de hand. Helaas kunnen de meeste PGB houders dit niet.

Je kunt ook niet op vacature sites als Indeed, Stepstone  en De Nationale Vacaturebank adverteren, omdat je geen bedrijf hebt. Terwijl je wel werkgever c.q. opdrachtgever bent, wat eigenlijk best krom is.

Eigenlijk ben je hierdoor een soort super ZZPer, zonder de mogelijkheden, die andere bedrijven wel hebben.Je bent immers;

  • Manager

  • Hoofd van de afdeling P&O

  • Scholingsadviseur

  • Leraar

  • Financieel medewerker. Tenzij je alles aan de SVB uitbesteed. 

  • Juridisch medewerker. Zeker als je addenda aan je contracten toevoegt 

  • ARBO dienst, omdat je moet zorgen voor een veilige werkomgeving.

  • Medewerker administratie. Je regelt dat je op tijd je aanvraag tot herindicatie doet.

Dit zodat je het leven kunt leiden, wat je graag wilt leiden.

Stressreactie

Al deze regelzaken roepen een onbewuste en voor sommige mensen een bewuste stress emotie op.. Waardoor we geneigd zijn, meer toe te laten dan we anders zouden doen. Met andere woorden we gaan sneller over onze grenzen heen.

De wetenschap achter onze responses

Er speelt ook nog een andere psychologische factor mee. Wanneer een mens in een afhankelijke positie terechtkomt, is de wil om zijn omgeving te vriend te houden een stuk groter.  Dan dat deze zou zijn, als je, je niet in de vragende positie bevind. 

Hoe vaak zeggen we bijvoorbeeld niet “sorry” als we de boel onder gespuugd hebben, terwijl dit in theorie natuurlijk helemaal niet nodig is. Want we kunnen er immers niets aan doen…

De Amygdala en onze emoties

 

 

 

 

 

 

Foto: Getekend plaatje van onze hersenen, met daarop het Limbisch systeem waar de Amygdala zich begeeft

Dezelfde emotie geld als je plotseling of geleidelijk (veel) zorg nodig hebt. Je wilt vanuit emotie de persoon die voor je zorgt te vriend houden.

Deze op angst gebaseerde emotie wordt in het oudste deel van ons brein het limbisch systeem waar de Amygdala deel vanuit maakt bepaald. Voor wie wat meer hierover wil lezen. Zijn hier 2 interessante artikelen. Het ene is een beknopte uitleg van De Hersenstichting 

Het andere artikel komt van de Natuur diëtisten.

Ik vind dit persoonlijk een interessanter artikel, omdat hierin ook meditatie technieken worden aangereikt 

Prettige omgeving

Begrijp me niet verkeert, natuurlijk wil iedereen zorg krijgen en zorg geven in een vriendelijke aimabele werkomgeving. Maar dit is iets anders dan iemand te vriend houden uit angst. De rollen van werkgever/opdrachtgever en werknemer/opdrachtnemer moeten juist hierom duidelijk omkaderd worden.

Wat vind ik zelf.

Ik heb al een flinke tijd een PGB. Ik begonnen met een mini PGBtje. Totdat ik iets meer dan 7 jaar geleden ik een hoge incomplete dwarslaesie opliep, ten gevolge van een Syringomyelie. Het was voor mij enorm wennen, om ineens heel veel zorg nodig te hebben. En hierdoor dus continu iemand om mij heen te moeten hebben. In het begin had ik het gevoel continu gasten in mijn huis te hebben. Waardoor ik mijn grenzen niet goed bewaakte en lichamelijk en mentaal veel te veel van mezelf vroeg en mijn personeel te veel vrijheden gaf. 

Nu weet ik dat ik het niet okay vind als mijn hulpen ander werk meenemen, terwijl ze voor mij aan het werk zijn. Ik heb een aantal graphic designers en kustenaars in dienst.  Of dat mijn hulpen hun hele privé, in mijn privé meenemen.

Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen, als iemand de dokter moet bellen dan moet dat gewoon. Maar het is en blijft wel mijn huis, waar mensen niet te gast zijn, maar komen om voor mij te werken. Wat niet in houdt dat we niet af en toe heerlijk samen een filmpje kijken. Over kunst kletsen. Naar een concert gaan, om dat we beide de band vet gaaf vinden. Maar wat privé is blijft privé

Waar loop ik tegen aan

Wat niet inhoudt dat ik nog regelmatig dingen bij mezelf tegenkom, waarbij ik me weer besef hoe lastig het is mijn grenzen te bewaken. Ik heb immers een team van verschillende personen met verschillende persoonlijkheden. Van zakelijk, aimabel tot zeer stressgevoelig. Dit laatste vind ik zelf het meest lastig om mee om te gaan. Mensen die stress mee naar het werk nemen, of op een ongecontroleerde manier uiten, dat zij het werk als stressvol ervaren. Functioneren niet goed. Ook al zouden ze dit wel willen. De beslissing wanneer grijp je in, vind ik persoonlijk nog best lastig.  

Sluit Menu